Sinterklaas, in naam van de liefde.

Sinterklaas is weer in het land

Met vijf zwarte pieten aan ieder hand

Vol verwachting zitten de kinderen op de gevulde schoen bij de AH te wachten

Terwijl de voors en tegens ruziën of we naar de zwarte piet mogen smachten

Bloggers en columnisten met of zonder poen

Ieder wil zijn zegje doen

Ook ik kan natuurlijk niet achterblijven

En schrijf daarom dit gedicht opdat het bij jou gaat beklijven

We weten allemaal dat zwarte piet 

Nooit tegen Sinterklaas zou zeggen “ik sta kiet”

Ook weten we dat deze knecht zwart is geboren

En heeft hierdoor elk zwarte piet-voorstander bij voorbaat de discussie verloren

16 eeuwen moest de Sint het zonder pieten stellen

En dat ging gepaard zonder rellen

In de tijd van de afschaffing van de slavernij

Werd de zwarte piet geïntroduceerd bij Sint als snuisterij

Als nostalgisch aandenken aan Nederlands mensenhandelsgeest

Was sindsdien zwarte piet aanwezig op elk sinterklaasfeest

Calvinistisch Nederland was en is zeer gehecht

Aan de Katholieke Turk met of zonder knecht

Dit hebben de Protestanten in het verleden geweten

Toen ze de Sintviering via de religieuze meetlat hebben gemeten

“Kom niet aan onze Sint

Want hij is meer dan een kindervrind”

De beschermheilige van kinderen, geliefden en ongehuwde vrouwen

Werd eeuwenlang op 6 december geëerd door menig lieden die wilden trouwen

De liefde werd verklaard middels een marsepein of speculaas

Zodat menig harten klopten op de viering van Sinterklaas

Laten we deze traditie in ere herstellen

Dan hoeven we ook geen oordeel meer te vellen

Over Sinterklaas en het slavernij verleden

Discussies hierover worden dan ook niet meer  krampachtig vermeden.

Naast Valentijn ook de Sint

Dat moet feest zijn voor de mens die bemint.

Ik sluit dit Sinterklaasgedicht nu af

En weet,  met dit voorstel zal Sint weer vredig rusten in zijn Italiaanse graf.

Het verleidelijke lap stof dat hoofddoek heet

Mijn vader probeerde jarenlang mij te verleiden tot het dragen van een hoofddoek door gesluierde meisjes de hemel in te prijzen. “Kijk , hoe mooi, zuiver en kuis ze eruit ziet met dat hoofddoek.  Zo kan je er ook uitzien, als je een hoofddoek draagt.” Zijn pogingen mochten tot zijn spijt niet baten. Het hoofddoek heb ik nimmer gedragen met uitzondering tijdens de gebeden en in de moskeeën. De toegevoegde waarde van een hoofddoek bij een ongehuwd meisje of vrouw heb ik nooit gezien, totdat  mij een paar jaar geleden iets opviel. Ongetrouwde vrouwen die opeens een hoofddoek droegen werden beschouwd als zoekende naar een huwelijkspartner . Hoofddoek stond plotseling voor ongetrouwd én beschikbaar terwijl ik het hoofddoek kende als symbool voor de getrouwde vrouw. Het hoofddoek verschoof van symbool voor de bezette vrouw bij wie de man met zijn dierlijke tengels en ogen af moest blijven naar een verleidingsstuk om een man aan de haak te slaan.  

Van een saai stuk stof is het hoofddoek getransformeerd tot een kledingstuk in alle soorten en maten, dat op verschillende manieren gedragen kan worden. En die dus nu ingezet wordt in het spel der verleiding. In combi met koket of uitdagend gedrag, plamuur op het gezicht of puur natuur en wijd gewaad of skinny jeans, de moslimman valt als een blok voor dit lap stof.

Moslims die beweren dat het hoofddoek bedoeld is om de dierlijke instincten van een man te temmen, maken zich daarom belachelijk ongeloofwaardig. Ook de verwijzing naar de Islamitische geschiedenis waarbij het hoofddoek het verschil moest maken tussen beschikbaar en bezet raakt tegenwoordig kant noch wal. Je struikelt in de Bazar of op de lijnbaan over de koketterende gesluierde meisjes die lonken naar jongemannen. Ook de gedragscodes die bij het hoofddoek hoorden, zoals het contact tussen man en vrouw tot het noodzakelijke beperken en het verbod tot het uitwisselen van een handdruk tussen de sexe, zijn verdwenen.

Vanwaar deze ommekeer?  Hoe heeft het hoofddoek deze metamorfose kunnen ondergaan?

Aangezien onze eerste liefde grote invloed op ons love map, de psychische liefdeskaart, heeft, zullen we geneigd zijn op mensen te vallen die aan onze eerste liefde doen denken. Met Freud voorop, kunnen we aannemen dat in geval van de man ( en van de vrouw maar dat even terzijde) zijn eerste liefde de  moeder is. Het is niet voor niks dat in de Koran staat dat de hemelpoort zich onder de voeten van de moeder bevindt. Omdat vele moeders van huwbare moslimmannen een hoofddoek dragen, is het niet verwonderlijk dat mannen  een gesluierde vrouw aantrekkelijk vinden. Komt daarbij dat het hoofddoek als symbool voor de getrouwde vrouw de laatste jaren heeft ingeboet.  Een vrouw met een hoofddoek hoeft niet meer bezet te zijn, aangezien steeds meer ongetrouwde vrouwen een hoofddoek zijn gaan dragen.  Bovendien wordt het hoofddoek nog steeds geassocieerd met kuisheid in tegenstelling tot het andere kledingstuk, de minirok, die ook beschikbaarheid uitstraalt. De combinatie kuisheid, beschikbaarheid en de link naar de moeder maakt het hoofddoek tot een onweerstaanbaar begeerlijk verleidingskledingstuk voor de man. Dus vrouwen, die een Musulman voor een serieuze relatie aan de haak willen slaan, vergeet de hoge hakken, het decolleté en de blote benen en trek een hoofddoek aan. 

Het is alleen nu nog wachten op de fatwa die het hoofddoek verbiedt wegens de grote aantrekkingskracht, die het op mannen heeft. Wie weet maak ik nog mee dat het hoofddoek ontdaan wordt van zijn Islamitische karakter.

Single zijn is niet zielig, maar met een partner ziet het leven er een stuk mooier en gezonder uit.

Mam vertelde een paar jaar geleden dat ik niet in mijn leven geslaagd was, omdat ik nog als single door het leven ging. Deze opmerking ontaardde in een fikse ruzie met als resultaat dat ik kwaad, gekwetst en gekrenkt de deur achter me dichtsloeg van mijn ouderlijk huis.  “Hoe durfde ze”, dacht ik, “een goede opleiding, gedegen reputatie en een leuke baan en dan is het nog steeds niet goed.” Maar diep van binnen wist ik - zoals dat altijd met moeders gaat- dat ze wel degelijk een punt had, maar het niet wilde toegeven.  Mijn leven was en is niet compleet zonder een man aan mijn zij. De happy single, die gepromoot wordt door series a la “Sex and the city’ is een farce. Een mythe die in leven wordt gehouden door de vrijgezel om zijn bestaan te rechtvaardigen en waar de getrouwde persoon maar al te graag in trapt.  Getrouwde vrouwen- opmerkelijk nooit mannen, maar daar kom ik later op terug- geven zuchtend maar al te vaak aan dat ze mij benijden om mijn vrijgezellenbestaan. Het gehuwde leven is zwaar, waaronder ze gebukt gaan, verzekeren ze me. “Blijf dus nog maar even single en geniet van je vrijgezellenbestaan”, adviseren ze me ter harte. De vrijgezel wil aan de partner en de ‘bezet persoon’ zijn vrijheid, lijkt het. Het gras is blijkbaar altijd groener bij de buren. Toch wint diegene met een partner het van de single op alle vlakken. Zowel mannen als vrouwen met een partner  hebben een hogere sociale status,  staan er financieel beter voor en op psychisch en fysiek gebied zijn ze gezonder dan de vrijgezellen.  


Daar staat tegenover dat een breuk van een serieuze relatie vaak desastreus is. Zowel een scheiding als het overlijden van de levenspartner behoren tot de ergste gebeurtenissen die een persoon kan overkomen en waar de meeste mensen de rest van hun leven littekens aan overhouden. Vaak gaat dit gepaard met risicovol en onverantwoord gedrag. Met name mannen hebben te lijden onder de dood van de levenspartner.  Weduwnaars hebben een zeer grote kans te sterven, vooral in het eerste jaar van het overlijden van de echtgenote. Voor vrouwen geldt dit niet. Zij kunnen beter met de dood van hun partner overweg. Marokkanen hebben dit blijkbaar altijd onbewust geweten. Een Marokkaanse weduwnaar hertrouwt vlak na het overlijden van zijn vrouw ongeacht zijn leeftijd. Een man die dat niet doet, wordt in de Marokkaanse gemeenschap raar aangekeken. De weduwe is daarentegen na de dood van haar echtgenoot meestal verzekerd van een vrijgezellenbestaan, vooral als ze al de veertig is gepasseerd. 


Ook op andere gebieden blijken mannen meer profijt te hebben dan vrouwen van een relatie. Hun levensverwachting is een stuk hoger bij een serieuze relatie dan bij vrouwen met een partner, de echtgenote zorgt voor de nodige emotionele sociale steun en de man gedraagt zich meer verantwoordelijk waardoor hij zich meer aan de wet houdt, zich gezonder gedraagt en minder met risicovolle activiteiten bezighoudt. Wil men het recidive-risico bij een crimineel verminderen dan is hij dus meer gebaat bij een vrouw dan bij een gevangenisstraf. Marokkaanse moeders hebben dit overigens altijd geweten.  Als zoonlief dreigt te ontsporen of inmiddels al ontspoord is middels justitieel contact, verslaving of gedragsproblemen, weten ze niet hoe snel ze hun zoon aan een meisje moeten koppelen, die natuurlijk geen weet heeft van de problematiek van de jongen en dit dus als extraatje boven de bruidsschat krijgt. Het is dan nog maar afwachten of het allemaal goed komt, maar hulpverleningsinstanties kunnen van deze moeders wat leren in plaats van klakkeloos “de zachte” of de inmiddels populaire “harde” aanpak te hanteren.

Kortom, een relatie maakt je gezonder, gelukkiger en financieel rijker, zolang die relatie stand houdt. Maar uitzonderingen bevestigingen die regel. En helaas zie ik in mijn omgeving steeds meer uitzonderingen de regel worden. Mensen die door hun relatie zich sociaal isoleren, ongelukkig zijn en veel stress ervaren. Kinderen zijn vaak de reden om bij elkaar te blijven. Wat op zich niet raar is aangezien de kinderen meer gebaat zijn bij een ongelukkig gezin dan bij een gescheiden happy mamma en pappa. Degradatie in de sociale status is soms ook een motief om in een ongelukkig huwelijk te blijven. Je scoort sociaal gezien altijd beter als happy single dan als gescheiden persoon met een enorme balast van een ex-huwelijk. 

We zijn sociale dieren en het zit in ons genen om iets te kunnen betekenen voor een ander en de behoefte te hebben om in andermans gezelschap te verkeren. Bij wie kan dat beter dan bij een levenspartner? Ach ja zolang de prins op het witte paard zich niet aandient, speel ik de happy single met verve. Ook tegen mijn moeder.

de Marokkaanse bruiloft

Elk Marokkaans jongen of meisje weet wat hij of zij later wordt: een echtgenoot of echtgenote. Ben je als volwassenen nog niet getrouwd, dan mis je zeker iets in het leven. Je kan tig studies op je naam hebben staan, een succesvol carrière hebben en een leuk persoon zijn, maar als ongetrouwde Marokkaan heb je het niet gemaakt in het leven. Het huwelijk is dus een groot goed, waar een Marokkaan goed op voorbereid wordt. Denk maar eens aan het belang van het huishouden en van de reputatie voor Marokkaanse meisjes. 

Waar echter geen enkele toekomstige bruid en bruidegom op voorbereid is, is de bruiloft. Om wat te weten over Marokkaanse bruiloftstradities moet je duiken in anderstalige antropologische literatuur, want hedendaags bestaat de Marokkaanse bruiloft uit theater en heel wat improvisatie bedacht door iedereen behalve het bruidspaar zelf. De negaffa, dj en zelfs de catering zwaaien de scepter op de bruiloft en het bruidspaar en familie hebben zich daar maar aan te houden. Het bruidspaar volgt onwennig de instructies zoals de bruid die knielend de hand van de bruidegom kust  en het bruidspaar dat onbegrijpend toekijkt terwijl de serveerster de eerste stuk van de taart aansnijdt nadat het paar zelf op commando van de serveerster met de mes langs (niet aanraken!) de bruidstaart is gegaan.

Oude tradities zijn passé en trends door wie dan ook bedacht, bepalen het feest. De adjoen, lala bouya  en imedjazan zijn respectievelijk vervangen door een vrouwelijke dj,  slat slam en een groepje opgeschoten gastjes die, gewapend met een toeter en een trommel, wat in het Arabisch schreeuwen. Een camera en fotograaf mag tegenwoordig ook niet ontbreken op de bruiloft, wat tot hilarische taferelen leidt in aanwezigheid van de foto- en cameraschuwe gasten. Resultaat is meisjes die hun kans zien om volop hun danskunstjes voor de camera te showen en ruzies omdat de cameravrouw of de fotograaf net "de vrouw van iemands man” op de lens heeft vastgelegd.

 De Marokkaan wordt weleens verweten van theatraliteit en wie dit nog wil ontkennen moet maar eens een Marokkaanse bruiloft bezoeken. De Marokkaanse bruiloft heeft het etiket theatraal zeker verdiend. Van kleding tot eten, in alles wordt overdreven. De bruid fungeert op haar feest als kleed - en make up-pop en mag de tig gehuurde jurken en juwelen met een volgeschminkt gezicht aan haar gasten tonen. Het eten wordt pas rond middernacht opgediend als de honger inmiddels gestild is door de tijd en bestaat minstens uit twee zware hoofdgerechten en een nagerecht. Ook zit er altijd een verplicht dansnummer bij voor het bruidspaar die- of course- door de dj of negaffa is geïnstrueerd.  De bruidegom verdient hierbij een schouderklopje. Onder het kritische oog van de vrouwelijke gasten mag hij zijn heupbewegingen tonen. Mannelijke gasten zijn uiteraard niet welkom in het feestgedruis. In voor hun gunstigste geval kijken zij vanuit de verte naar het bruidspaar en de dansende meisjes.

Tegenover de theatrale bruiloft heb je de “Islamitische” feest als tegenhanger. Muziek is hier uit den boze. Het enige wat toegestaan is, is een adjoen en anasheed. Ook de bruid houdt het sober: weinig tot geen make up en slechts één jurk. Dit soort bruiloft is erg in trek onder Marokkanen die graag te boek willen staan als “vroom”. Ik ken echter geen enkel Marokkaan die graag op deze variant van de bruiloft komt. Het bloed stroomt waar het niet gaan kan. De Marokkaan houdt van feesten, maar is de weg totaal kwijt. 

Twee culturen op één kussen.....

Het is algemeen bekend dat weliswaar “opposite atracts”,  maar dat een relatie met name gestoeld is op overeenkomsten tussen de partners. Het is dus niet vreemd dat gemixte huwelijken niet populair zijn, zoals in de uitzending van  ntr IS L’AMOUR van 21 mei jl. ter sprake kwam. In deze programma gaven mensen die op straat werden aangesproken de voorkeur voor hun eigen ras. Ook uit een filmpje dat vertoond werd over een echtpaar dat bestond uit een Marokkaanse Islamitische vrouw en een Katholieke Nederlandse man, bleek dat de familie niet stond te popelen op het gemengde huwelijk. Opvallend -eigenlijk voorspelbaar- is echter dat het hier alleen de familie van de vrouw betrof . De vader en de zwager van de vrouw keurde het af; over de reactie van de familie van de man werd met geen rep geroerd. Ik ga er vanuit dat zijn familie er geen issue van maakte. Ook bij de op straat geïnterviewde man die aangaf het  bij de “agrarische ras”te  houden, ging het om zijn dochter.  Ik heb sterk mijn twijfels of hij deze woorden ook zou uitspreken als het om zijn zoon zou gaan.  

Er wordt met twee maten gemeten als het om gemengde huwelijken gaat en ik denk dat dit een wereldwijd fenomeen is. Mannen zijn op het het zachts gezegd niet gecharmeerd als "hun vrouwen overlopen" naar een ander ras of geloof. De Caribische Malcolm X van  Noord-Afrika, Frantz Fanon, noemde zwarte vrouwen die een relatie aangingen met blanke mannen geïnternaliseerde racisten. Zelfs vond hij het geen enkel probleem om met een blanke Française te trouwen. Ook ik heb deze beschuldiging aan den lijve ondervonden. Een man beschuldigde me ooit van het verloochenen van mijn afkomst omdat ik aangaf geen eisen te stellen omtrent afkomst in mijn partnerkeuze. Ik zou volgens deze persoon te ver afstaan van mijn wortels,  omdat ik ook de vissen buiten mijn etnische groepsvijver als potentiele partners beschouwde. Een ander groep waar deze dubbele moraal, om het maar zo even te noemen, terugkomt, is de Islamitische gemeenschap. In deze gemeenschap wordt minder hard geoordeeld als een man een niet-moslim huwt dan andersom. Velen krijgen met de paplepel

ingegoten dat de Koran voor de vrouw alleen een huwelijk met een moslim gebiedt. Voor de man is God milder. Hij mag zijn leven delen met een niet-moslimvrouw. In de koran heb ik echter het onderscheid tussen man en vrouw niet kunnen vinden. 

De vrouw als bezit van de groep dat met hand en tand verdedigd moet worden. Er worden geen vrouwen meer gestolen, maar ik denk dat een huwelijk van een vrouw met een man van een ander groep wel haar ontvoering symboliseert. En hiermee natuurlijk de ultieme vernedering van de (oer)man. Ook al willen we het niet erkennen, op dit punt, leven we nog steeds in het verleden waarin de vrouw tot de groep van de echtgenoot behoort uitend in het dragen van de echtgenoots familienaam  (Nederland) en het intrekken bij de mans familie (Marokko). Een hardnekkig fenomeen dus, die niet uit te roeien is. Ondanks alle feministische golven in het verleden en de toekomst. De vrouw is groepsbezit.

Jan Beerenhout pleitte voor een revolutie voor gemixte huwelijken in het programma IS L’AMOUR.  Ik zou  eerder een lans breken voor de vrouw die een relatie aandurft met een man van een ander groep. Een feministische revolutie voor de vrouw “die overloopt”. Of deze revolutie zal gaan slagen....de tijd zal het leren.

Scheveningen

Zon schijnt dus richting Scheveningen met de fiets, de trein en een overvolle tram. Genieten van een lekker briesje,  kijken naar het zonaanbiddend volk en flaneren op de boulevard. Scheveningen... in Scheveningen, hoe gaat dat nummer ook al weer? Ik pijnig mijn hersens, maar ik kan er niet meer op komen. Het liedje uit mijn kleutertijd. Of het aan mijn jeugd ligt, weet ik niet, maar Scheveningen is zo sexyloos als haar naam. De bikini’s, de mannen in zero-vette spiermassa verpakt in strakke shirts  en de lounge-strandtenten kunnen het beroemde strand aan de Nederlandse kust niet oppimpen. No love and no sex in the air. What a shame.Voor een flirt kun je beter boodschappen gaan doen bij de Albert Heijn op de Oudedijk, heb ik me ooit laten vertellen door een online-krant. Zwaar cliche en het klopt simpelweg niet. Die iets te frisse winkel in Kralingen heeft me nooit kunnen verleiden tot sjansen met de vakkenvuller. Kralingse Bos is een betere optie, waar de kikkers ons nog een lesje kunnen leren in luidruchtig verleiden. Ik heb me, by the way, uitstekend vermaakt in Scheveningen.

Liefdesverdriet

Ik geef het toe. Ik heb liefdesverdriet. Hoewel ik wekenlang mezelf probeer wijs te maken dat de relatie met hem geen lang leven beschoren was en dat het maar goed is dat het contact tot het minimum is gereduceerd, wist ik al die tijd dat het ontzettend pijn doet. Trachten hem te devalueren, slechte eigenschappen aan hem toe te schrijven en het uitvergroten van zijn lompe gedragingen mogen helaas niet baten. Ook de gedachte dat de weg nu vrij is voor die man met wie ik mijn leven ga delen en een gezin kan stichten kunnen mij niet troosten. Al bij het begin van de relatie wist ik dat dit moment zou komen, maar deze gedachte stopte ik gauw weg. Ik genoot van het verliefd zijn en daar was geen plaats voor doemdenkerij. Ik betaal nu de rekening. Klinkt als veel drama en theater, maar mag ik....liefdesverdriet is fucking niet fijn.