18 september

18 september
De dag van de vrijheid
Een dag van viering, een dag van herdenking

18 september
De dag waarop de vrijheid gegeven werd door buitenlandse legers
De dag waarop de vrijheid het daglicht zag, maar vervolgens bestreden werd door buitenlandse mogendheden

18 september
De dag waarop de vlag nog steeds symbool staat voor die bevrijding
De dag waarop de vlag onterecht verworden is tot staatsbedreiging

18 september,
De dag die nauwelijks aandacht trekt vanwege de vanzelfsprekendheid van vrijheid
De dag die publiekelijk nauwelijks aandacht krijgt vanwege de taboe op vrijheid

18 september
Een plein in het centrum doet herinneren aan die bijzondere dag 74 jaar geleden
Straatbeeld vol met orde troepen doet beseffen wat we 97 jaar geleden hebben verworven en nu hebben verloren

18 september 1944 bevrijding van Eindhoven
18 september 1921 eenzijdige uitroeping van de staat Rif Republiek

3:02

Een dichtslaande deur
Ik schrik wakker
Mijn trage hartslag schiet omhoog
Rook ruik ik
Drie dagen op een rij
De buurman, het peukje en de nacht
Als drie musketiers
Onlosmakelijk aan elkaar verbonden

Mohammed

Mohammed was zijn naam. De naam die mij een uur ondervraging bezorgde bij de Israëlische douane. Bruine ogen die je doordringend aan konden kijken met daarboven zware wenkbrauwen en daaronder kassen. Kassen die hij geërfd had van zijn moeder en waarvan bij mij de eerste contouren al vroeg zichtbaar waren en dieper lijken te worden sinds zijn dood 2 jaar geleden. Mijn vader.

Zijn dood deed me voor het eerst serieus aan mijn toekomst denken.  Wat zou ik achterlaten als ik het aardse leven voorgoed zou verlaten? Mijn vader had er heel zijn leven hard voor gewerkt. Naast de materiële zaken die momenteel mij meer koppijn bezorgen dan plezier, heeft hij een gezin voortgebracht.  Zijn bijdrage aan het voortbestaan  van de mensheid en die van de familielijn. 

Waar ik pas na zijn dood over begon na te denken, deed mijn vader dat tijdens zijn leven. Te pas en te onpas kwam het onderwerp huwelijk ter sprake. Als ik me opgetut had voor een familiefeestje (“misschien word je vandaag om de hand gevraagd”), een vroegere studiegenoot mij opbelde (“wilt hij je ten huwelijk vragen?”), hij me voor de zoveelste keer gebood mijn haar uit mijn gezicht te dragen (“zo trouwt er nooit een vent met je.”) of als een neef uit Marokko mij uitdrukkelijk naar de zin wilde maken (“nou, hij laat er geen gras over groeien dat hij wil trouwen”).  Zijn dochter hoorde te trouwen. Dat ze sinds haar 18de niet meer in zijn huis woonde deed daar niets aan af.

Het is er in zijn leven nooit van gekomen. Ik heb hem niet kunnen geven wat elk ouder voor zijn kind wenst. Het begeerlijke huwelijk. Zelf trouwde hij op 29-jarige leeftijd met mijn moeder, toen hij als gastarbeider ergens in het zuiden van het land werkte. Een verantwoordelijke stabiele man die zijn taak als echtgenoot, kostwinner en vader zeer serieus nam. Hij zorgde voor de deeg op de planken en mijn moeder voor gebakken brood uit de oven. Werken en studeren was voor mijn moeder uit den boze. Mij stimuleerde hij juist wel om te studeren en te werken. Ik heb me altijd afgevraagd waar dit verschil met mijn moeder in zat. Was het mijn rol (dochter), pragmatisme (in NL andere normen en waarden) of mijn burgerlijke status (ongehuwd).  Ik had altijd vrees voor het laatste.  En ergens in mijn achterhoofd stond het huwelijk gelijk aan een rol achter het aanrecht. In mijn zelfanalytisch gezever noem ik dat als waarschijnlijke oorzaak voor mijn ongehuwd bestaan.

Een aantal jaren geleden zag ik een Indiase speelfilm met als thema het huwelijk. Hierin kwam een scène voor waarin een moeder op haar sterfbed ligt en de verontrustende woorden uitspreekt dat ze niet vredig kan sterven zolang haar dochter ongehuwd blijft.  De moeder sterft een seconde later met een ongehuwde dochter aan haar zij.

Aan deze scène moest ik denken toen mijn moeder mij vertelde dat mijn vader net voor zijn overlijden aan zijn kinderen dacht. Ze adviseerde me te gaan trouwen, “want dat was de wens van je vader”.  Twee jaar later sta ik aan zijn graf, nog steeds ongehuwd. 

Wat er in de laatste momenten van zijn leven door zijn hoofd spookte weet ik niet.  Dat hij aan zijn vrouw en kinderen heeft gedacht, ongetwijfeld. Hij was immers een zorgzame vader en echtgenoot die zijn gezin erg lief had.  

Als de goden mij gunstig gezind zijn vind ik een man zoals mijn vader. Ik heb  de psychoanalystische goeroe’s in ieder geval achter me staan. De wetenschap voorspelt de kleur ogen van mijn toekomstige partner: bruine ogen...zoals die van mijn vader.

It’s a man’s world out there. Be careful, girl.

Een tijd geleden was ik op een feestje.  Ik stond te praten met een kennis, die ik al een tijd niet gesproken had, toen ik een arm op mijn schouder voelde. Ik draaide me om en een 50+-man, die ik een paar dagen eerder had ontmoet in het kader van mijn vrijwilligerswerk, pakt mijn hoofd vast en probeert een zoen op mijn mond te geven. Ik verweerde me en hij verstevigde zijn greep.  Ik duwde hem van mij af en hij greep naar mijn hand, die hij wilde kussen. Ook hier was ik niet van gediend en trok mijn hand weg. Hij keek mij beteuterd aan, zei dat hij gewoon afscheid van me wilde nemen en droop af. Op dat moment bekroop me even een schuldgevoel, dat weer snel plaats maakte voor verbijstering en verwarring.  Ik wilde er niet te lang bij stilstaan en hervatte het gesprek met de kennis om vervolgens de dansvloer op te gaan om mijn verstand op nul te zetten.

Hoewel ik dit incident als vervelend heb ervaren, heb ik het in eerste instantie als iets onschuldigs opgevat :“ach een oude man die de grenzen van een ander niet goed kan inschatten (want hij kon ook al niet ophouden met praten), en hierdoor te ver ging”. Later vertelde een vriendin mij dat hij een dag eerder de opmerking aan haar maakte, dat hij zin had om zich aan een vrouw te vergrijpen.  Het incident ging ik toen in een iets andere perspectief zien. In de hoedanigheid van feestje, uitgelaten sfeer en onder het excuus van alcohol, de kans grijpen om een vrouw op haar bek te nemen.....althans dit te proberen.

Het deed me weer herinneren waarom ik niet graag in situaties begeef waar teveel alcohol vloeit. Mannen die alcohol  als excuus gebruiken  om alle remmingen overboord te gooien, sociale fatsoensnormen aan de laars te lappen en iemands fysieke en verbale grenzen te overschrijden

Het deed me denken aan mannen in auto’s  die je ‘s avonds op straat een lift of een kopje koffie op hun kamer aanbieden. Aan mannen die ongevraagd hun lul in staat van paraatheid op straat aan je tonen. Jou met een strak gezicht vragen hoe je schaamhaar eruit ziet.

Aan zomerperiodes in Marokko waarbij je op straat de meest beschaamde opmerkingen naar je hoofd geslingerd krijgt. Dan is het vooral een pokergezicht opzetten en net doen of je niks hebt gehoord. In het ergste geval loopt er net een broer van je achter, die de opmerkingen opgevangen heeft en zich hiermee gaat bemoeien, waarbij je als toeschouwer vurig hoopt dat de boel maar niet escaleert. 

Seksuele intimidatie. Het is een gegeven voor vele vrouwen. Een feit waar ze mee hebben leren leven. Als ze geluk hebben is het bij verbale vernederingen gebleven. Minder gelukkigen hebben het letterlijk aan den lijve moeten ondervinden. Een hand op je borst, een man die je tegen je voordeur aanduwt om vervolgens tegen je aan te rijden, een jongen die je tegen de grond aanduwt met vreselijke plannen in zijn hoofd.  It’s a man’s world out there. Be careful, girl.  Welke vrouw heeft dit niet met de paplepel ingegoten gekregen?

Sinterklaas, in naam van de liefde.

Sinterklaas is weer in het land

Met vijf zwarte pieten aan ieder hand

Vol verwachting zitten de kinderen op de gevulde schoen bij de AH te wachten

Terwijl de voors en tegens ruziën of we naar de zwarte piet mogen smachten

Bloggers en columnisten met of zonder poen

Ieder wil zijn zegje doen

Ook ik kan natuurlijk niet achterblijven

En schrijf daarom dit gedicht opdat het bij jou gaat beklijven

We weten allemaal dat zwarte piet 

Nooit tegen Sinterklaas zou zeggen “ik sta kiet”

Ook weten we dat deze knecht zwart is geboren

En heeft hierdoor elk zwarte piet-voorstander bij voorbaat de discussie verloren

16 eeuwen moest de Sint het zonder pieten stellen

En dat ging gepaard zonder rellen

In de tijd van de afschaffing van de slavernij

Werd de zwarte piet geïntroduceerd bij Sint als snuisterij

Als nostalgisch aandenken aan Nederlands mensenhandelsgeest

Was sindsdien zwarte piet aanwezig op elk sinterklaasfeest

Calvinistisch Nederland was en is zeer gehecht

Aan de Katholieke Turk met of zonder knecht

Dit hebben de Protestanten in het verleden geweten

Toen ze de Sintviering via de religieuze meetlat hebben gemeten

“Kom niet aan onze Sint

Want hij is meer dan een kindervrind”

De beschermheilige van kinderen, geliefden en ongehuwde vrouwen

Werd eeuwenlang op 6 december geëerd door menig lieden die wilden trouwen

De liefde werd verklaard middels een marsepein of speculaas

Zodat menig harten klopten op de viering van Sinterklaas

Laten we deze traditie in ere herstellen

Dan hoeven we ook geen oordeel meer te vellen

Over Sinterklaas en het slavernij verleden

Discussies hierover worden dan ook niet meer  krampachtig vermeden.

Naast Valentijn ook de Sint

Dat moet feest zijn voor de mens die bemint.

Ik sluit dit Sinterklaasgedicht nu af

En weet,  met dit voorstel zal Sint weer vredig rusten in zijn Italiaanse graf.

Het verleidelijke lap stof dat hoofddoek heet

Mijn vader probeerde jarenlang mij te verleiden tot het dragen van een hoofddoek door gesluierde meisjes de hemel in te prijzen. “Kijk , hoe mooi, zuiver en kuis ze eruit ziet met dat hoofddoek.  Zo kan je er ook uitzien, als je een hoofddoek draagt.” Zijn pogingen mochten tot zijn spijt niet baten. Het hoofddoek heb ik nimmer gedragen met uitzondering tijdens de gebeden en in de moskeeën. De toegevoegde waarde van een hoofddoek bij een ongehuwd meisje of vrouw heb ik nooit gezien, totdat  mij een paar jaar geleden iets opviel. Ongetrouwde vrouwen die opeens een hoofddoek droegen werden beschouwd als zoekende naar een huwelijkspartner . Hoofddoek stond plotseling voor ongetrouwd én beschikbaar terwijl ik het hoofddoek kende als symbool voor de getrouwde vrouw. Het hoofddoek verschoof van symbool voor de bezette vrouw bij wie de man met zijn dierlijke tengels en ogen af moest blijven naar een verleidingsstuk om een man aan de haak te slaan.  

Van een saai stuk stof is het hoofddoek getransformeerd tot een kledingstuk in alle soorten en maten, dat op verschillende manieren gedragen kan worden. En die dus nu ingezet wordt in het spel der verleiding. In combi met koket of uitdagend gedrag, plamuur op het gezicht of puur natuur en wijd gewaad of skinny jeans, de moslimman valt als een blok voor dit lap stof.

Moslims die beweren dat het hoofddoek bedoeld is om de dierlijke instincten van een man te temmen, maken zich daarom belachelijk ongeloofwaardig. Ook de verwijzing naar de Islamitische geschiedenis waarbij het hoofddoek het verschil moest maken tussen beschikbaar en bezet raakt tegenwoordig kant noch wal. Je struikelt in de Bazar of op de lijnbaan over de koketterende gesluierde meisjes die lonken naar jongemannen. Ook de gedragscodes die bij het hoofddoek hoorden, zoals het contact tussen man en vrouw tot het noodzakelijke beperken en het verbod tot het uitwisselen van een handdruk tussen de sexe, zijn verdwenen.

Vanwaar deze ommekeer?  Hoe heeft het hoofddoek deze metamorfose kunnen ondergaan?

Aangezien onze eerste liefde grote invloed op ons love map, de psychische liefdeskaart, heeft, zullen we geneigd zijn op mensen te vallen die aan onze eerste liefde doen denken. Met Freud voorop, kunnen we aannemen dat in geval van de man ( en van de vrouw maar dat even terzijde) zijn eerste liefde de  moeder is. Het is niet voor niks dat in de Koran staat dat de hemelpoort zich onder de voeten van de moeder bevindt. Omdat vele moeders van huwbare moslimmannen een hoofddoek dragen, is het niet verwonderlijk dat mannen  een gesluierde vrouw aantrekkelijk vinden. Komt daarbij dat het hoofddoek als symbool voor de getrouwde vrouw de laatste jaren heeft ingeboet.  Een vrouw met een hoofddoek hoeft niet meer bezet te zijn, aangezien steeds meer ongetrouwde vrouwen een hoofddoek zijn gaan dragen.  Bovendien wordt het hoofddoek nog steeds geassocieerd met kuisheid in tegenstelling tot het andere kledingstuk, de minirok, die ook beschikbaarheid uitstraalt. De combinatie kuisheid, beschikbaarheid en de link naar de moeder maakt het hoofddoek tot een onweerstaanbaar begeerlijk verleidingskledingstuk voor de man. Dus vrouwen, die een Musulman voor een serieuze relatie aan de haak willen slaan, vergeet de hoge hakken, het decolleté en de blote benen en trek een hoofddoek aan. 

Het is alleen nu nog wachten op de fatwa die het hoofddoek verbiedt wegens de grote aantrekkingskracht, die het op mannen heeft. Wie weet maak ik nog mee dat het hoofddoek ontdaan wordt van zijn Islamitische karakter.

Single zijn is niet zielig, maar met een partner ziet het leven er een stuk mooier en gezonder uit.

Mam vertelde een paar jaar geleden dat ik niet in mijn leven geslaagd was, omdat ik nog als single door het leven ging. Deze opmerking ontaardde in een fikse ruzie met als resultaat dat ik kwaad, gekwetst en gekrenkt de deur achter me dichtsloeg van mijn ouderlijk huis.  “Hoe durfde ze”, dacht ik, “een goede opleiding, gedegen reputatie en een leuke baan en dan is het nog steeds niet goed.” Maar diep van binnen wist ik - zoals dat altijd met moeders gaat- dat ze wel degelijk een punt had, maar het niet wilde toegeven.  Mijn leven was en is niet compleet zonder een man aan mijn zij. De happy single, die gepromoot wordt door series a la “Sex and the city’ is een farce. Een mythe die in leven wordt gehouden door de vrijgezel om zijn bestaan te rechtvaardigen en waar de getrouwde persoon maar al te graag in trapt.  Getrouwde vrouwen- opmerkelijk nooit mannen, maar daar kom ik later op terug- geven zuchtend maar al te vaak aan dat ze mij benijden om mijn vrijgezellenbestaan. Het gehuwde leven is zwaar, waaronder ze gebukt gaan, verzekeren ze me. “Blijf dus nog maar even single en geniet van je vrijgezellenbestaan”, adviseren ze me ter harte. De vrijgezel wil aan de partner en de ‘bezet persoon’ zijn vrijheid, lijkt het. Het gras is blijkbaar altijd groener bij de buren. Toch wint diegene met een partner het van de single op alle vlakken. Zowel mannen als vrouwen met een partner  hebben een hogere sociale status,  staan er financieel beter voor en op psychisch en fysiek gebied zijn ze gezonder dan de vrijgezellen.  


Daar staat tegenover dat een breuk van een serieuze relatie vaak desastreus is. Zowel een scheiding als het overlijden van de levenspartner behoren tot de ergste gebeurtenissen die een persoon kan overkomen en waar de meeste mensen de rest van hun leven littekens aan overhouden. Vaak gaat dit gepaard met risicovol en onverantwoord gedrag. Met name mannen hebben te lijden onder de dood van de levenspartner.  Weduwnaars hebben een zeer grote kans te sterven, vooral in het eerste jaar van het overlijden van de echtgenote. Voor vrouwen geldt dit niet. Zij kunnen beter met de dood van hun partner overweg. Marokkanen hebben dit blijkbaar altijd onbewust geweten. Een Marokkaanse weduwnaar hertrouwt vlak na het overlijden van zijn vrouw ongeacht zijn leeftijd. Een man die dat niet doet, wordt in de Marokkaanse gemeenschap raar aangekeken. De weduwe is daarentegen na de dood van haar echtgenoot meestal verzekerd van een vrijgezellenbestaan, vooral als ze al de veertig is gepasseerd. 


Ook op andere gebieden blijken mannen meer profijt te hebben dan vrouwen van een relatie. Hun levensverwachting is een stuk hoger bij een serieuze relatie dan bij vrouwen met een partner, de echtgenote zorgt voor de nodige emotionele sociale steun en de man gedraagt zich meer verantwoordelijk waardoor hij zich meer aan de wet houdt, zich gezonder gedraagt en minder met risicovolle activiteiten bezighoudt. Wil men het recidive-risico bij een crimineel verminderen dan is hij dus meer gebaat bij een vrouw dan bij een gevangenisstraf. Marokkaanse moeders hebben dit overigens altijd geweten.  Als zoonlief dreigt te ontsporen of inmiddels al ontspoord is middels justitieel contact, verslaving of gedragsproblemen, weten ze niet hoe snel ze hun zoon aan een meisje moeten koppelen, die natuurlijk geen weet heeft van de problematiek van de jongen en dit dus als extraatje boven de bruidsschat krijgt. Het is dan nog maar afwachten of het allemaal goed komt, maar hulpverleningsinstanties kunnen van deze moeders wat leren in plaats van klakkeloos “de zachte” of de inmiddels populaire “harde” aanpak te hanteren.

Kortom, een relatie maakt je gezonder, gelukkiger en financieel rijker, zolang die relatie stand houdt. Maar uitzonderingen bevestigingen die regel. En helaas zie ik in mijn omgeving steeds meer uitzonderingen de regel worden. Mensen die door hun relatie zich sociaal isoleren, ongelukkig zijn en veel stress ervaren. Kinderen zijn vaak de reden om bij elkaar te blijven. Wat op zich niet raar is aangezien de kinderen meer gebaat zijn bij een ongelukkig gezin dan bij een gescheiden happy mamma en pappa. Degradatie in de sociale status is soms ook een motief om in een ongelukkig huwelijk te blijven. Je scoort sociaal gezien altijd beter als happy single dan als gescheiden persoon met een enorme balast van een ex-huwelijk. 

We zijn sociale dieren en het zit in ons genen om iets te kunnen betekenen voor een ander en de behoefte te hebben om in andermans gezelschap te verkeren. Bij wie kan dat beter dan bij een levenspartner? Ach ja zolang de prins op het witte paard zich niet aandient, speel ik de happy single met verve. Ook tegen mijn moeder.