Single zijn is niet zielig, maar met een partner ziet het leven er een stuk mooier en gezonder uit.

Mam vertelde een paar jaar geleden dat ik niet in mijn leven geslaagd was, omdat ik nog als single door het leven ging. Deze opmerking ontaardde in een fikse ruzie met als resultaat dat ik kwaad, gekwetst en gekrenkt de deur achter me dichtsloeg van mijn ouderlijk huis.  “Hoe durfde ze”, dacht ik, “een goede opleiding, gedegen reputatie en een leuke baan en dan is het nog steeds niet goed.” Maar diep van binnen wist ik - zoals dat altijd met moeders gaat- dat ze wel degelijk een punt had, maar het niet wilde toegeven.  Mijn leven was en is niet compleet zonder een man aan mijn zij. De happy single, die gepromoot wordt door series a la “Sex and the city’ is een farce. Een mythe die in leven wordt gehouden door de vrijgezel om zijn bestaan te rechtvaardigen en waar de getrouwde persoon maar al te graag in trapt.  Getrouwde vrouwen- opmerkelijk nooit mannen, maar daar kom ik later op terug- geven zuchtend maar al te vaak aan dat ze mij benijden om mijn vrijgezellenbestaan. Het gehuwde leven is zwaar, waaronder ze gebukt gaan, verzekeren ze me. “Blijf dus nog maar even single en geniet van je vrijgezellenbestaan”, adviseren ze me ter harte. De vrijgezel wil aan de partner en de ‘bezet persoon’ zijn vrijheid, lijkt het. Het gras is blijkbaar altijd groener bij de buren. Toch wint diegene met een partner het van de single op alle vlakken. Zowel mannen als vrouwen met een partner  hebben een hogere sociale status,  staan er financieel beter voor en op psychisch en fysiek gebied zijn ze gezonder dan de vrijgezellen.  


Daar staat tegenover dat een breuk van een serieuze relatie vaak desastreus is. Zowel een scheiding als het overlijden van de levenspartner behoren tot de ergste gebeurtenissen die een persoon kan overkomen en waar de meeste mensen de rest van hun leven littekens aan overhouden. Vaak gaat dit gepaard met risicovol en onverantwoord gedrag. Met name mannen hebben te lijden onder de dood van de levenspartner.  Weduwnaars hebben een zeer grote kans te sterven, vooral in het eerste jaar van het overlijden van de echtgenote. Voor vrouwen geldt dit niet. Zij kunnen beter met de dood van hun partner overweg. Marokkanen hebben dit blijkbaar altijd onbewust geweten. Een Marokkaanse weduwnaar hertrouwt vlak na het overlijden van zijn vrouw ongeacht zijn leeftijd. Een man die dat niet doet, wordt in de Marokkaanse gemeenschap raar aangekeken. De weduwe is daarentegen na de dood van haar echtgenoot meestal verzekerd van een vrijgezellenbestaan, vooral als ze al de veertig is gepasseerd. 


Ook op andere gebieden blijken mannen meer profijt te hebben dan vrouwen van een relatie. Hun levensverwachting is een stuk hoger bij een serieuze relatie dan bij vrouwen met een partner, de echtgenote zorgt voor de nodige emotionele sociale steun en de man gedraagt zich meer verantwoordelijk waardoor hij zich meer aan de wet houdt, zich gezonder gedraagt en minder met risicovolle activiteiten bezighoudt. Wil men het recidive-risico bij een crimineel verminderen dan is hij dus meer gebaat bij een vrouw dan bij een gevangenisstraf. Marokkaanse moeders hebben dit overigens altijd geweten.  Als zoonlief dreigt te ontsporen of inmiddels al ontspoord is middels justitieel contact, verslaving of gedragsproblemen, weten ze niet hoe snel ze hun zoon aan een meisje moeten koppelen, die natuurlijk geen weet heeft van de problematiek van de jongen en dit dus als extraatje boven de bruidsschat krijgt. Het is dan nog maar afwachten of het allemaal goed komt, maar hulpverleningsinstanties kunnen van deze moeders wat leren in plaats van klakkeloos “de zachte” of de inmiddels populaire “harde” aanpak te hanteren.

Kortom, een relatie maakt je gezonder, gelukkiger en financieel rijker, zolang die relatie stand houdt. Maar uitzonderingen bevestigingen die regel. En helaas zie ik in mijn omgeving steeds meer uitzonderingen de regel worden. Mensen die door hun relatie zich sociaal isoleren, ongelukkig zijn en veel stress ervaren. Kinderen zijn vaak de reden om bij elkaar te blijven. Wat op zich niet raar is aangezien de kinderen meer gebaat zijn bij een ongelukkig gezin dan bij een gescheiden happy mamma en pappa. Degradatie in de sociale status is soms ook een motief om in een ongelukkig huwelijk te blijven. Je scoort sociaal gezien altijd beter als happy single dan als gescheiden persoon met een enorme balast van een ex-huwelijk. 

We zijn sociale dieren en het zit in ons genen om iets te kunnen betekenen voor een ander en de behoefte te hebben om in andermans gezelschap te verkeren. Bij wie kan dat beter dan bij een levenspartner? Ach ja zolang de prins op het witte paard zich niet aandient, speel ik de happy single met verve. Ook tegen mijn moeder.